Refleksje nad popkulturą

Człowiek-pająk to prawdziwy fenomen i niekwestionowanie jeden z najbardziej rozpoznawalnych superbohaterów w historii komiksów. Stworzony przez Stana Lee, Steve’a Ditko oraz Jacka Kirby’ego, zadebiutował w sierpniu 1962 w Amazing Fantasy (vol. 1) #15 i od tamtej pory stał się uwielbianym bohaterem całego świata. Jego popularność rosła dzięki kolejnym to kultowym animacjom czy może rzadziej dzisiaj wspominanym serialom telewizyjnym, jednak jednocześnie punktem kulminacyjnym całej drogi Pajączka, co również zapalnikiem do jeszcze większego rozgłosu, okazały się filmy fabularne. Najpierw to legendarna już trylogia Sama Raimiego, która dalej dla wielu pozostaje jednym z najciekawszych przykładów kina superhero. Dalej ”niesamowita” dylogia z Andrew Garfieldem i wreszcie wstąpienie Spider-Mana w progi Marvel Cinematic Universe. Od tamtego debiutu w „Wojnie bohaterów” mija już pięć lat, a my właśnie jesteśmy świadkami zakończenia trylogii kolejnego już człowieka-pająka. Zwieńczenia drogi, ja...

Denis Villeneuve dokonał tego. Stworzył niezwykle udaną i wierną adaptację, jednocześnie budując własną spójną wizję artystyczną. To nie byle sztuka, ale właśnie tego oczekiwaliśmy od kanadyjskiego twórcy. "Diuna" w jego reżyserii zachwyca swą naturalnością oraz monumentalizmem, ogromem świata. A równolegle chwyta się czułej subtelności w jej obrazowaniu i oczarowywaniu widza tym nowym środowiskiem. Całość posiada jasno wyklarowany klimat, który jest bardzo w duchu powieści Herberta. Wchodząc w ten film, widząc te Arrakis, czułem, że jest mi to znajome. Villeneuve jest zdecydowaniem mistrzem w koncepcyjnym budowaniu światów, co było zauważalne chociażby przy "Blade Runner 2049" i co jest zauważalne również tutaj. Ta produkcja wprost pochłania nas swymi wizualiami. Łatwo się zatracić w tych intrygujących pejzażach pustyni. Jednak dużo trudniej później pogodzić się z faktem, że to już koniec pierwszego rozdziału i należy opuścić salę kinową. "Diuna" to film ...